Róża ma już czasu coraz mniej -

tęskni do młodości swej,

dziwi się, że z bujnej urody

tylko zapach zstał jej



Kwiaty więdnące

w noce gorące

pachną śmiertelnie pięknie,

aż anioł wzruszenia klęknie - 

zachwycające...

niepokojące...



Kiedyś może nadejść taki czas,

że zabraknie kogoś z nas

i dlatego zawsze mnie całuj

mocno jak ostatni raz



Kwiaty więdnące

w noce gorące

pachną śmiertelnie pięknie,

aż anioł wzruszenia klęknie - 

zachwycające...

niepokojące...



Róża ma już czasu coraz mniej -



Moja, moja, moja

to dziwne, patrzę w twoje oczy

i wydaje mi się, jakbym widział ciebie po raz pierwszy



Mówisz do mnie

moja - a ja jestem niczyja -

jak wiosna, co skowronkom i przebiśniegom sprzyja,



Moja, moja, moja

jesteś jak muzyka, przy której gwiazdy tańczą na niebie



Jak gwiazda,

która wieczorem we mgle gęstej moknie,

i jak smutny cień brzozy

porzucony na oknie

znajdziesz moje odbicie

we wszystkich wodach świata, lecz gdy zanurzysz dłonie,

ażeby je schwytać,

przecieknie ci przez palce,

poświatą ksieżyca.



Jesteś początkiem i końcem

moja, moja, moja